Intruz czyli swoista opowieść o człowieczeństwie

Tyle prawd i tylko jedna książka. Wciąga, szokuje, śmieszy. To tylko niektóre przymiotniki, które nasuwają się na myśl po przeczytaniu „Intruza”.

Książki Stephanie Meyer od jej debiutu cieszą się dużym zainteresowaniem. Nie ominęło to również jej kolejnej książki pt. „Intruz”. Jest to fantastyczna opowieść o naszym globie. Nie jest to już ten świat, w którym my obecnie żyjemy. Ziemia została zakolonizowana przez dusze. Są to niezwykłe stworzenia, które powstały na planecie Początek. Zasiedliły już większość planet we wszechświecie. Teraz przyszedł czas na świat ludzi. Dusze zostają wszczepione do ciał swoich żywicieli. Tym samym rasa ludzka staje się już rzadkością.

Powieść autorki „Zmierzchu” to opowiada z punktu widzenia jednej z dusz – Wagabundy. Zostaje ona wszczepiona do ciała Melanie – nastolatki, która została złapana przez Łowców. Od tej chwili dusza zaczyna żyć w jej ciele, jednak coś mąci jej spokój. Okazuje się, że dziewczyna tak łatwo nie odpuści, nadal żyje w tym ciele i odzywa się do Wagabundy, uniemożliwiając jej tym samym wykonanie zadania jakie ma do spełnienia. Musi wydobyć na polecenie Łowczyni informacje z umysłu Melanie. W pewnym momencie ta druga zaczyna podsuwać jej obrazy Jareda – ukochanego i Jamiego – swojego małego braciszka. Miłość, którą do nich czuje zaczyna udzielać się również duszy. Postanawia odnaleźć tych mężczyzn. Wtedy rozpoczyna się przygoda, która jest walką o akceptację, o życie, o wartości.

Pisarka w bardzo umiejętny sposób łączy różne wątki, prze co książka jest nietuzinkowa. Postacie są tak realistyczne, mimo że nie miałyby one racji bytu w naszym świecie. Prawie każdy odnajdzie w książce pierwiastek własnego „ja”, cechy bohaterów mogą być równie dobrze cechami osób z naszego otoczenia. Przez to, że łatwo możemy wczuć się w sytuację bohaterów. Książka jest wciągająca. Trafnie podsumował to Ridley Pearson, amerykański pisarz: „Do Intruza powinno być dołączone ostrzeżenie: ta książka wciąga i spędza sen z powiek. Nie przestaniesz o niej myśleć nawet po skończeniu lektury”.

Stephanie Meyer na kilkuset stronach snuje piękną opowieść. Walczy ze stereotypami. Pokazuje, że nie należy oceniać po pozorach. A generalizacja prowadzi do tego, że człowieka mogą dopaść wyrzuty sumienia. Owo moralizatorstwo nie jest tak dosłowne. Okryte zasłoną fantastycznego świata oddziaływuje na wyobraźnię czytelnika. Jest to thriller, więc niejednokrotnie po plecach czytelnika mogą przejść ciarki. Życie nie szczędzi postaci jej książki, mimo to jest ona pełna nadziei. Minusem może być fakt, że książka jest aż nadto osadzona w świecie science-fiction. Z drugiej zaś strony wszystkie wartości w nim panujące są bliskie każdemu z nas.

„Barry Trotter” czyli książka (bardzo) niekonwencjonalna

Kiedy na ryku pojawił się pierwszy egzemplarz z tej serii nie wiadomo było co autor miał na myśli. Parodia słynnej książki J. K. Rowling spowodowała mieszane uczucia nie tylko u jej fanów. Do tej pory nie bardzo wiadomo o co chodziło Michaelowi Gerberowi. Postanowiłam sama rozwiązać ta zagadkę i go o to spytać.

Bohaterem cyklu książek Michaela Gerbera jest Barry, chłopak obdarzony magicznymi umiejętnościami. Sporą część życia spędził na próbach uśmiercenia lorda Vielokonta. Poza tym spotyka go wiele ciekawych i komicznych sytuacji.

W pierwszej części sagi pt. „Barry Trotter i bezczelna parodia” główny bohater jest 22-letnim uczniem najsłynniejszej Szkoły Czarnoksiężników Hokpok. Na czole ma bliznę w kształcie pytakrzyka. Jest najbardziej znanym czarodziejem, ponieważ słynna pisarka -. J. G. Rollins – napisała serię książek na podstawie jego biografii. Jego czas upływa beztrosko, ponieważ ma zapewnioną stałe miejsce w szkole. Nauka w ogóle nie zaprząta jego głowy, najczęściej robi innym psikusy. Jednak sielankę przerywa wieść, że bracia Wagner rozpoczynają produkcję wielkobudżetowej biografii z nadzieją, że promocyjne i marketingowe szaleństwo uczyni z filmu olbrzymi międzynarodowy hit. Po sprzedaniu przez Barry’ego mapy przedstawiającej jak dotrzeć do Hokpoku, plac przed zamkiem zalał się falą Gumoli. Rozbijają oni namioty, aby nie przegapić okazji zobaczenia chociaż przez chwilę twarzy bohatera ich ukochanych książek. Teraz może dojść do katastrofy! Przecież film dotrze do większej grupy odbiorców. Hokpok może nie wytrzymać napływu tak licznej rzeszy fanów Barry’ego. W ten sytuacji postanawia on, wraz z przyjaciółmi, powstrzymać powstanie filmu. Podstawowym punktem ich planu jest odnalezienie J.G.Rollins i poproszenie, aby powstrzymała powstanie filmu „Barry Trotter i nieunikniona próba zrobienia kasy”. Podczas tej misji czeka ich wiele atrakcji, m.in. podróż rekinem oraz potyczka z lordem Vielokontem. W pewnym momencie pada ”magiczne” słowo, które sprawia, że wszystko o czym czytelnik dowiedział się do tej pory nie było prawdą, ale nie było też całkowicie zmyśloną historią…

Akcja drugiej części, noszącej tytuł „Barry Trotter i niepotrzebna kontynuacja” rozpoczyna się w dniu 38. urodzin Barry’ego, który pracuje w Ministerstwie Magiczności jako asystent zastępcy podwicesekretarza do spraw stosunków Gumowskich. Dowiadujemy się również, że razem z żoną, Herbiną Gringor, posiada dwójkę dzieci – 11-letniego Nigela i 3-letnią Fionę. W tym roku jego syn rozpoczyna naukę w Hokpoku, Szkole Magii i Czarów-Marów. Jednocześnie odbywa się zjazd absolwentów, na który zostali zaproszeni jego rodzice. Podczas ceremonii niespodziewanie ginie dyrektor szkoły, Drago Malgnoy. W tej sytuacji rada nadzorcza proponuje Barry’emu objęcie stanowiska tymczasowego dyrektora. Jednak nie wszystko dzieje się po jego myśli. Trotter zapada na juniorazję – zaczyna młodnieć. Oczywiście, jako tradycjonalista, uważa, że za wszystkim stoi Snajper. Herbina podejrzewa, że na jej męża zaklęcie mógł rzucić nowy nauczyciel zajęć praktyczno-ciemniackich – profesor Blablabla. Czy uda się im powstrzymać młodnienie Barry’ego nim będzie za późno? Okazuje się, że nie tylko Trotterowi grozi niebezpieczeństwo, zagrożeni są wszyscy uczniowie Hokpoku…

Serię kończy książka „Barry Trotter i Końska Kuracja”. W trzecim tomie Barry jest już dorosłym mężczyzną, według metryczki ma 39 lat. Jednak ze względu na swą chorobę wygląda jak nastolatek. Aby zapobiec rozwojowi choroby poddaje się niecodziennej terapii. Udaję się w tym celu do szkolnego psychiatry, ten za pomocą hipnozy przeszukuje jego przeszłość. Akcja, za pomocą retrospekcji przenosi nas z powrotem w czasy szkolne.

Główni bohaterowie to postacie bardzo specyficzne. Trotter to postać arogancka. Jego działanie często jest pozbawione sensu i logiki. Zawiła akcja powoduje, że w pewnym momencie czytelnik może zgubić się w całej historii. Jeżeli ktoś nie za bardzo orientuje się w oryginale może mieć trudności z odczytaniem pewnych sytuacji. Przerysowane postacie i wiele humoru nie są jednak jedynymi zaletami książki Michaela Gerbera. Czemu zdecydował się on do napisania książki, która niewątpliwie zwraca uwagę na dużą sławę „Harry’ego Pottera” autorstwa  J. K. Rowling? „Napisałem parodię HP, ponieważ czułem, że może ona rozśmieszyć ludzi oraz pomóc im docenić oryginał w nowy sposób. Jestem pewien, że część ludzi nie jest zdania, że bohaterowie mojej książki są zabawni, ale zdecydowana większość ludzi, która ma ze mną kontakt zdaje sobie sprawę jak dużo uznania żywię do oryginału autorstwa J. K. Rowling. Okazjonalnie używam parodii, aby opowiedzieć o czymś, co mi się nie spodobało. Być może i Barry jest łotrem, ale całość jest osadzona w dobrym humorze.” – wyjaśnił Gerber. Z książką warto się zapoznać, przede wszystkim dla rozrywki. Chociaż momentami specyficzny humor autora może trochę razić. Jednakże saga rzuca nowe światło na literaturę fantastyczną.

• Monika Godlewska

Witaj, świecie!

Witaj w WordPressie. To jest Twój pierwszy wpis. Zmodyfikuj go lub usuń, a następnie rozpocznij blogowanie!